مقاومت هر سازه در برابر زلزله به دو عامل اساسی بستگی دارد: يكي نوع ساخت سازه و به كارگيری اصول و قوانين مهندسی در طراحی و اجرای آن و ديگري بزرگی و قدرت زلزله
در سالهاي اخير از طريق رسانه هاي گروهی هر چند وقت يك بار خبری در مورد روش های ابداعی مهندسان سازه برای مقاوم سازی ساختمان ها يا ساخت سازه های مقاوم در برابر زلزله شنيده می شود؛ شيوه هايی مثل قرار دادن ساختمان روی بلوك های لغزشی، حفر كانال های بسيار بزرگ در اطراف فونداسيون ها (پی ها)، معلق كردن ساختمان از زنجير(!)، آويزان كردن پاندول های بزرگ از سقف و.... نكته قابل تامل در مورد اين راهكارها، تقريبا غير عملی بودن آنها با توجه به وضعيت ساخت وساز در كشوری مثل ايران آنهم در مقياس وسيع است. البته نه تنها در ايران بلكه در اكثر كشورها اين كار تا حدود زيادی نشدنی است و اگر هم قابليت اجرايی داشته باشند بسيار هزينه بر بوده، براي تمام ساختمان ها قابليت اجرايی ندارند. در كنار اين روش ها، كارهايی مثل استفاده از جدا سازها، ميرا كننده ها و جذب كننده هاي انرژی (قرار دادن فنرهای پلاستيكی ويژه يك يا چند لايه در پي ساختمان) برای كاهش خسارات و تلفات، عملی تر به نظر می رسد.

برای ادامه کلیک کنید